Selecteer een pagina
Home » Loslaten » Wanneer was ik voor het laatst blij?

Wanneer was ik voor het laatst blij?

door | 17 aug, 2021 | Loslaten

Vrijdagmiddag, in een meer dan loei drukke week zet ik een kopje thee voor mezelf. Ik zat midden in een bedrijfsverhuizing en natuurlijk gingen dingen fout. Accountmanagers van het telefoon- en internetbedrijf waren gewisseld als regendruppels op het raam in de herfst. Niemand wist meer ergens af en maandag zou de verhuiswagen komen, maar telefoon en internet was niet geregeld toen we de sleutel kregen. Dus wéér nog een tandje bijgezet. En dat na twee jaar waarin er gereorganiseerd was, impopulaire beslissingen genomen moesten worden en het privé druk was met studie, bedrijf opzetten, een pup en ziek dier.
En toen was daar dat theezakje dat aan me vroeg: wanneer was jij voor het laatst echt blij? In mijn drukte viel ik ineens stil. Wanneer was ik blij? Echt blij???? Ik kon het oprecht niet zeggen. Zelfs toen mijn kat na negen maanden gevonden werd op vijftien kilometer afstand van huis lag er een schaduw over m’n blijdschap. Door alles wat ik had meegemaakt. De klik van de waterkoker haalde mij uit m’n gepeins. Ik zette thee en besloot dat het even klaar was. De telefoon ging, appjes stroomden binnen en een SMS dat ik voicemail had negeerde ik. Nu was ik even aan de beurt. Met een mega groot glas thee zakte ik op de bank.
Opnieuw stelde ik mezelf de vraag: wanneer was ik voor het laatst onbevangen blij? En mogelijk nog belangrijker: wat was er met me gebeurd dat ik niet meer echt blij kon zijn?
Het antwoord wist ik wel. Ik had het geleerd bij m’n opleiding tot Body Mind Release therapeut. Het was m’n gekwetst stuk. Iets in mij was gekwetst. Ikzelf als geheel ben onbevangen maar in het leven gebeuren dingen die pijn doen, verdrietig of boos maken. Angst veroorzaken.
Zie het als een Matroesjka. Het grootste popje is blij. De kleine poppetjes binnenin zijn gekwetst. Maar het grote poppetje niet!
Voor mezelf had ik ooit een gekwetst poppetje gemaakt. Ik liep naar m’n bureau en haalde het eruit. Ik zette het voor me op tafel. “Weet je”, zei ik tegen het poppetje, “ik begrijp jou, ik begrijp dat je gekwetst bent.” Terwijl ik dat zei voelde ik m’n schouders zakken. Wat een opluchting. Begrip voor de pijn en het verdriet. Het verdriet van het gekwetste deel in mij.
Ik vertelde m’n gekwetste deel dat ik begrip had maar dat alleen dat deel het op kon lossen. Het gekwetste deel moest loslaten. Verdriet en boosheid kan alleen ontstaan als je toelaat dat anderen je dat doen. Dat geeft ze macht. En alleen jij kunt hier iets mee. Jij bepaalt wat je toelaat en wat niet.
Ik ben m’n oefeningen gaan doen. Twee dagen later liep ik met m’n man in het bos. Hij pakte me op een bepaald moment bij m’n hand en zei: “je loopt te neuriën”. Ik bleef staan en lachte. Ja! Ik lachte, nog niet voluit, maar wel veel blijer dan in de laatste twee jaar.
Bij thuiskomst pakte ik m’n poppetje en zei: “goed bezig! Jij komt er wel!”

Over mij

Blogs. Ik schrijf ze om voor jou herkenning te creëren. Schrijven helpt mij voor mezelf om gedachten op een rijtje te zetten. Teruglezen geeft mij vaak nieuwe inzichten. Daarom zet ik het als gecertificeerd e-coach ook in bij sommige trajecten. Een dagboek dat terug praat.

Gerelateerde artikelen

De ballast in je rugzak

De ballast in je rugzak

Heb jij al eens gekeken wat er in je geestelijke rugzak zit? Zet hem eens voor je en gooi je hem leeg. Schrik jij ook van wat je er allemaal aan geestelijke ballast in bewaart? Hoe fijn zou het zijn als je al die ballast eens uit gaat sorteren. Als een zolderkamer die te lang dicht is geweest. Wegdoen wat overbodig is, troep die je eigenlijk kwijt wil maar waar je nog geen afscheid van kunt of durft te nemen. Maar het ligt wel in de weg. Het geeft je meteen de kans het mooie goed te verpakken en te bewaren.

lees verder
Beren op de weg. Geef ze een knuffel

Beren op de weg. Geef ze een knuffel

We hebben hem denk ik allemaal gehad en misschien nog. Een knuffelbeer. Je kan je je leven zonder hem bijna niet voorstellen. Hij is je alles. Maar dan op een dag gebeurt het. Je liefste hobby wordt je ergste angst. Of dat wat je ooit het leukst vond om te doen is nu je grootste horde om te nemen. Om je angst te omzeilen doe je het maar niet meer. En dat kan van alles zijn.

lees verder
Dat stemmetje: DAT KUN JIJ NIET!

Dat stemmetje: DAT KUN JIJ NIET!

En dan vanuit het niets was hij er weer. Altijd in de vroege ochtend op de rand van m’n bed. Dat stemmetje, soms vlak voor een training, soms dagen eerder. Hij fluisterde: dit keer komen ze erachter dat je het helemaal niet kunt. Wie ben jij nou helemaal? Wedden dat ze het meteen zien als je je mond open doet. Loser!

lees verder

0 Reacties

Verzend een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Tweet
Share
Share
Pin