Niet de grootte van een gebeurtenis bepaalt hoeveel invloed zij heeft. Soms is juist dat kleine veertje de reden om even stil te staan.

Is mijn probleem eigenlijk wel erg genoeg?

Misschien herken je het wel. Je leest iets over trauma, stress, verlies of overbelasting en denkt: dit klinkt bekend. Even later volgt er alweer een andere gedachte: ach, zo erg is het bij mij toch niet.

Er zijn immers mensen die veel meer hebben meegemaakt. Mensen met grotere verliezen, zwaardere gebeurtenissen of verhalen waarvan je denkt dat jij daar niet eens in de buurt komt. En voor je het weet heb je je eigen gevoel alweer kleiner gemaakt.

Alsof er eerst iets verschrikkelijks moet gebeuren voordat je mag zeggen dat het niet goed met je gaat.

Maar zo werkt het natuurlijk niet.

De impact van een gebeurtenis wordt niet alleen bepaald door wat er precies is gebeurd. Minstens zo belangrijk is wat eraan voorafging, hoe je ermee om moest gaan, hoeveel steun er was en hoeveel je op dat moment al aan het dragen was. Soms lijkt een gebeurtenis op zichzelf misschien niet enorm, maar komt hij wel terecht in een leven waarin de emmer al behoorlijk vol zat.

Dan kan juist dat ene voorval ervoor zorgen dat het niet meer lukt om alles overeind te houden.

Van buitenaf is dat lang niet altijd zichtbaar. Je kunt gewoon blijven werken, afspraken nakomen, voor anderen zorgen en zelfs lachen. Ondertussen merk je misschien dat je slechter slaapt, sneller geïrriteerd raakt, veel piekert of steeds minder energie overhoudt. Toch blijf je tegen jezelf zeggen dat het wel meevalt.

Dat vind ik altijd bijzonder. Want wanneer iemand die je dierbaar is precies hetzelfde verhaal zou vertellen, zou je waarschijnlijk helemaal niet zeggen dat diegene zich aanstelt. Je zou luisteren. Je zou begrijpen dat iets zwaar kan zijn. Misschien zou je zelfs zeggen dat het verstandig is om er niet te lang alleen mee rond te blijven lopen.

Waarom is het dan zoveel moeilijker om jezelf diezelfde ruimte te geven?

Misschien heb je geleerd om flink te zijn. Misschien ben je gewend om eerst te kijken naar wat anderen nodig hebben. Of misschien ben je bang dat iemand zal vinden dat jouw probleem niet groot genoeg is.

Maar gevoelens laten zich niet vergelijken. Er bestaat geen meetlat waarop je eerst een bepaalde score moet behalen voordat iets aandacht verdient.

De veel belangrijkere vraag is niet: is wat ik heb meegemaakt erg genoeg?

De vraag is: heb ik er last van?

Als je merkt dat iets steeds terugkomt in je gedachten, invloed heeft op je stemming, je energie kost of ervoor zorgt dat je anders reageert dan je zou willen, dan is dat op zichzelf al reden genoeg om ernaar te kijken.

Dat betekent niet automatisch dat je een lang traject nodig hebt. Soms helpt het al enorm om je verhaal eens hardop te vertellen en samen te kijken naar wat er speelt. Soms krijg je daardoor weer overzicht en blijkt dat je zelf verder kunt. En soms wordt duidelijk dat er iets meer aandacht nodig heeft.

Je hoeft dat niet vooraf te weten.

Misschien is dat juist de belangrijkste reden om die eerste stap te zetten.

Niet om te bewijzen dat jouw probleem groot genoeg is, maar om serieus te nemen dat het blijkbaar iets met je doet.

Herken je jezelf hierin?

Misschien twijfel je al een tijd of jouw klachten, gedachten of ervaringen “erg genoeg” zijn om hulp bij te zoeken.

Tijdens een persoonlijk Kompasgesprek kijken we samen naar wat er speelt en wat jij nodig hebt. Niet vanuit een oordeel over hoe groot jouw probleem is, maar vanuit de vraag wat jou helpt om weer wat meer ruimte en richting te ervaren.

Je hoeft jezelf niet eerst te overtuigen dat het ernstig genoeg is.

Het feit dat je ermee rondloopt, mag al voldoende reden zijn om er aandacht aan te geven.