Soms lijkt het alsof je jezelf voortdurend in de weg zit. Je wilt alles onder controle houden, je hebt overal een weerwoord op en je bemoeit je met van alles — ook al weet je dat het je uitput. Maar wat als dit gedrag niet voortkomt uit koppigheid,
maar uit een gekwetst deel in jou dat gewoon houvast zoekt?
Misschien herken je het wel.
Dat stemmetje in jou dat overal controle over wil hebben. Dat overal een weerwoord op heeft.
Dat zich met alles bemoeit, omdat niets aan toeval overgelaten mag worden.
Het lijkt misschien alsof dat deel van jou ‘de macht’ wil hebben — maar in werkelijkheid zoekt het iets heel anders: houvast en voorspelbaarheid.
Want ooit, ergens, is dat stuk in jou geraakt.
Gekwetst.
Teleurgesteld.
Misschien zelfs gebroken.
En sindsdien probeert het je te beschermen. Het fluistert: Doe dit niet, ga daar niet heen, vertrouw dit niet.
Niet om dwars te zijn, maar om te voorkomen dat jij opnieuw overspoeld raakt. Om ervoor te zorgen dat jij de grip niet verliest.
Wat van buiten koppig of eigenwijs lijkt, is van binnen vaak gewoon angst. Een kwetsbaar stukje dat ooit heeft geleerd dat de wereld onveilig kan zijn — en dat daarom liever alles probeert te controleren dan opnieuw pijn te voelen.
Dat deel in jou heeft geen straf nodig.
Geen schaamte.
Alleen zachtheid.
Begrip.
En de geruststelling dat het nu wél veilig is.
Want hoe meer jij dat gekwetste stuk in jou houvast biedt, hoe minder hard het hoeft te schreeuwen.
En hoe meer ruimte er komt voor wie jij echt bent — achter de angst, voorbij de controle, vrij.
Maar wat dan hoor ik je vragen
Wees mild voor dat deel in jou. Het wil je niet tegenhouden — het wil je alleen beschermen. Laat het weten dat je nu zelf de leiding hebt… en dat het eindelijk mag uitrusten.
0 reacties