Selecteer een pagina
Home » Loslaten » De ballast in je rugzak

De ballast in je rugzak

door | 17 aug, 2021 | Loslaten

Ik heb het ook gedaan. En wat ik allemaal tegenkwam! Ik ben midden in wat er uit m’n rugzak kwam gaan zitten. Mooie maar ook negatieve gevoelens. Overtuigingen die me tegenhouden maar ook aansporen door te gaan en zo mijn leven mooi kleuren. Ze liggen overal om me heen verspreid.
Als ik de kleine vakjes openmaak zie ik verdriet, gekwetstheid, boosheid en angst. Dat hoort bij het stapeltje overbodig, dat weet ik, maar wegdoen is een dingetje. Ik weet dat het me belemmert maar het waarschuwt me ook om niet in dezelfde kuil te stappen. Alleen dat besef al maakt het minder negatief. Het mag blijven maar ik ben er niet meer afhankelijk van. En soms boosheid tonen geeft ook m’n grenzen aan.
Helemaal onderin in een naadje vind ik weggemoffeld trots, blijdschap en geluk. Dat vind ik raar. Als ik m’n leven overzie dan heb ik heel veel om trots op en blij over te zijn. Dat stop ik vanaf nu in het vak dat in het deksel zit. Dan kan ik er altijd en makkelijk bij.
Nu ik eens flink opgeruimd heb is er weer ruimte! Ik neem me voor die te vullen met dingen die m’n leven verrijken en mij als mens te laten groeien. Uitdagingen die ik het hoofd wil bieden zodat ze het straks niet meer zijn krijgen zeker een plek. Ze negeren of ontkennen heeft geen zin. Ze horen bij het leven en houden me scherp.
Als ik m’n uitdagingen een plek heb gegeven zie ik dat er nog steeds ruimte is. Daar stop ik extra energie, balans, geluk, humor (want wie kan zonder), liefde en vrije tijd (heel belangrijk!) in. Deze zaken zie ik meteen als ik m’n rugzak open. Ze zijn mijn kurk waarop ik drijf.
Ik zei al dat humor of eigenlijk lachen heel belangrijk voor me is. Eigenlijk is dat het voor iedereen. Het is gezond! Je kunt niet zonder. En hoe somber je ook bent, er komt altijd weer een moment dat er een glimlach rond je lippen verschijnt. Het trekt je uit het donker op weg naar het licht.
En dan echt als allerlaatste leg ik op een bed van bubbeltjes plastic: positiviteit. Dat wat je uitstraalt trek je aan maar geef je ook af en door. Daarom is het zo belangrijk dat je hiermee goed omgaat. Ik geef het de meeste en belangrijkste ruimte in m’n rugzak.
Nu ik mijn rugzak geleegd en opgeruimd heb is hij een stuk beter mee te dragen. Ik kan weer een tijd vooruit. Probeer het ook eens. Schep orde in de chaos. Deel opnieuw in. Bevalt het niet? Dan begin je opnieuw. Het zal je goed doen.

Over mij

Blogs. Ik schrijf ze om voor jou herkenning te creëren. Schrijven helpt mij voor mezelf om gedachten op een rijtje te zetten. Teruglezen geeft mij vaak nieuwe inzichten. Daarom zet ik het als gecertificeerd e-coach ook in bij sommige trajecten. Een dagboek dat terug praat.

Gerelateerde artikelen

Beren op de weg. Geef ze een knuffel

Beren op de weg. Geef ze een knuffel

We hebben hem denk ik allemaal gehad en misschien nog. Een knuffelbeer. Je kan je je leven zonder hem bijna niet voorstellen. Hij is je alles. Maar dan op een dag gebeurt het. Je liefste hobby wordt je ergste angst. Of dat wat je ooit het leukst vond om te doen is nu je grootste horde om te nemen. Om je angst te omzeilen doe je het maar niet meer. En dat kan van alles zijn.

lees verder
Dat stemmetje: DAT KUN JIJ NIET!

Dat stemmetje: DAT KUN JIJ NIET!

En dan vanuit het niets was hij er weer. Altijd in de vroege ochtend op de rand van m’n bed. Dat stemmetje, soms vlak voor een training, soms dagen eerder. Hij fluisterde: dit keer komen ze erachter dat je het helemaal niet kunt. Wie ben jij nou helemaal? Wedden dat ze het meteen zien als je je mond open doet. Loser!

lees verder
Wanneer was ik voor het laatst blij?

Wanneer was ik voor het laatst blij?

En toen was daar dat theezakje dat aan me vroeg: wanneer was jij voor het laatst echt blij? In mijn drukte viel ik ineens stil. Wanneer was ik blij? Echt blij???? Ik kon het oprecht niet zeggen. Zelfs toen mijn kat na negen maanden gevonden werd op vijftien kilometer afstand van huis lag er een schaduw over m’n blijdschap. Door alles wat ik had meegemaakt. De klik van de waterkoker haalde mij uit m’n gepeins. Ik zette thee en besloot dat het even klaar was. De telefoon ging, appjes stroomden binnen en een SMS dat ik voicemail had negeerde ik. Nu was ik even aan de beurt. Met een mega groot glas thee zakte ik op de bank.

lees verder

0 Reacties

Verzend een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Tweet
Share
Share
Pin