November is zo’n maand die zich moeilijk laat vangen. De drukte van de zomer is voorbij, de glans van de herfstkleuren verdwijnt, en de decemberlichten zijn er nog niet. Alles lijkt stiller, trager, grijzer. Juist in die stilte kan veel voelbaar worden.
Wanneer de wereld om je heen tot stilstand lijkt te komen, hoor je soms ineens wat je al die tijd hebt weggeduwd. Verdriet, zorgen, onverwerkte gebeurtenissen — dingen die je in de hectiek van alledag niet de ruimte gaf. In de stilte van november komen ze voorzichtig naar boven, niet om je te overspoelen, maar om gezien te worden.
We zijn gewend om te blijven doorgaan. Productief, positief, sterk. Maar stilte is geen zwakte. Stilte is een kans om op adem te komen. Om te voelen wat zwaar is, zonder het meteen te hoeven veranderen. Om te erkennen wat je draagt, zichtbaar of onzichtbaar.
Gun jezelf deze maand een moment van verstilling. Niet om alles op te lossen, maar om even te voelen hoe het echt met je is. Want juist als je stilstaat, kun je weer zachtjes in beweging komen — op jouw tempo, vanuit rust.
0 reacties